Zespół jelita drażliwego występuje w formie zaparć lub w formie biegunki. Jeżeli chodzi o postać zaparć to mogą pojawić się też inne objawy, takie jak bóle napadowe w formie kolki. Objawy zespołu jelita drażliwego mogą być różne - u niektórych osób może pojawić się zgaga, nudności, wymioty, wzdęcia. W postaci Chroniczne stany zapalne jelit, jak choroba Crohna, czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego, są uznane za czynniki ryzyka dla rozwoju raka jelita grubego. Rozwój tych chorób wiąże się bezpośrednio z reakcjami geny-środowisko. Rak jelita grubego najczęściej występuje spontanicznie w krajach o wysokim standardzie życia. Do grupy NZJ należy także mikroskopowe zapalenie jelita grubego. Histologicznie wyróżnia się zapalenie kolagenowe (pogrubienie podnabłonkowej warstwy kolagenu >10 µm) i zapalenie limfocytowe (zwiększenie liczby limfocytów śródnabłonkowych do >20 na 100 komórek nabłonkowych). W Europie na wrzodziejące zapalenie jelita grubego cierpi ok. 10 na 100 000 osób. Choroba ta jest przewlekłym stanem zapalnym błony śluzowej jelita grubego, towarzyszą jej owrzodzenia. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego rozpoczyna się zazwyczaj między 20-40 r.ż. Natomiast 20% pacjentów cierpi na nią już jako dziecko. wrzodziejące zapalenie jelita grubego (U) i nie reaguje lub nie może tolerować tradycyjnych leków, takich jak aminosalicylany (5-ASA) lub immunomodulatory, lekarz może poprosić o rozpoczęcie przyjmowania leków biologicznych. Leki biologiczne, takie jak Infliximab, Wedolizumab, mogą pomóc w powstrzymaniu zapalenia i utrzymać Witam, czy ktoś może mi powiedzieć o czym świadczy taki wynik biopsji mięśnia: "wokół niektórych naczyń bardzo dyskretny naciek limfocytarny. W pobranych fragmentach mięśni szkieletowych średnica i powierzchnia na przekroju poprzecznym włókien mięśniowych waha się w niewielkich granicach. W. Wt, 30-11-2004 Forum: Zdrowie . Co to jest limfatyczne zapalenie jelita grubego? Limfatyczne zapalenie okrężnicy jest typem mikroskopowego zapalenia jelita grubego, choroby objawiającej się przewlekłą wodnistą biegunką bez domieszki krwi. U chorych z limfatycznym zapaleniem okrężnicy w badaniu endoskopowym (badanie polegające na wprowadzeniu kamery do światła jelita grubego) lub w badaniu rentgenowskim wygląd jelita grubego wydaje się być prawidłowy, jednak w badaniu mikroskopowym wycinków pobranych w trakcie badania stwierdza się cechy mikroskopowego zapalenia jelita. Przyczyna schorzenia nie jest znana. Przegląd ten jest aktualizacją opublikowanego wcześniej przeglądu Cochrane. Jakie były dotychczas próby leczenia limfocytowego zapalenie jelita grubego? W leczeniu kolagenowego zapalenia jelita stosowano budezonid, mesalazynę z lub bez cholestyraminy, dipropionian beklometazonu i subsalicylan bizmutu (np. Pepto-Bismol®). Budezonid to lek steroidowy o działaniu immunosupresyjnym szybko metabolizowany przez wątrobę, co pozwala na zminimalizowanie efektów ubocznych związanych ze sterydoterapią. Lek ten przyjmuj się doustnie. Dipropionian beklometazonu jest również lekiem steroidowym. Leki steroidowe stosowane są w leczeniu zapalenia. Mesalazyna jest lekiem przeciwzapalnym (znana również jako 5-ASA) przyjmowanym zazwyczaj doustnie. Cholestyramina to lek stosowany do usuwania z organizmu kwasów żółciowych. Pepto-Bismol® jest środkiem chroniącym śluzówkę żołądka przed działaniem soku żołądkowego, stosowanym w celu łagodzenia dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Co było przedmiotem badania? Badacze postanowili ocenić, czy różne rodzaje leczenia wpływają na poprawę objawów (np. biegunkę) lub mikroskopowych cech zapalenia okrężnicy, a także czy występują efekty uboczne takiego leczenia. Badacze dokonali przeglądu literatury opublikowanej do dnia 11 sierpnia 2016 r. Co stwierdzili badacze? Odnaleziono pięć badań z udziałem 149 uczesników. Badania te oceniały budezonid w porównaniu z placebo (np. pigułkami z cukrem), mesalazynę w porównaniu z mesalazyną i cholestyraminą, dipropionian beklometazonu z mesalazyną i Pepto-Bismol® z placebo. Badanie porównujące mesalazynę z mesalazyną i cholestyraminą oraz badanie porównujące dipropionian beklometazonu z mesalazyną oceniono jako niskiej jakości. Badanie porównujące subsalicylan bizmutu (Pepto-Bismol®) z placebo oceniono jako niskiej jakości z powodu małej liczby uczestników (5 osób) oraz ograniczonych danych przedstawionych w badaniu. Pozostałe trzy badania oceniono jako wysokiej jakości. Połączona analiza danych pochodzących z dwóch badań (57 uczestników) wskazuje, że budezonid (9 mg/dziennie przez 6 do 8 tygodni) jest skuteczniejszy niż placebo w leczeniu biegunki i mikroskopowego zapalenia jelit. Poprawa w odniesieniu do biegunki została zaobserwowana u 88% osób przyjmujących budezonid w porównaniu z 38% osobami przyjmującymi placebo. Poprawa w zakresie mikroskopowego stanu zapalnego utrzymywała się u 78% badanych, którym podano budezonid w porównaniu z 33% badanych, którym podano placebo. Badanie porównujące mesalazynę (2,4 g/dzień) z mesalazyną i cholestyraminą (4 g/dzień) obejmowało 41 uczestników. Poprawa w zakresie biegunki utrzymywała się u 85% osób przyjmujących mesalazynę w porównaniu z 86% badanymi, którym podano mesalazynę i cholestyraminę. W badaniu oceniającym Pepto-Bismol® uczestniczyło pięciu pacjentów (9 tabletek po 262 mg/dobę przez 8 tygodniu versus placebo). Nie zaobserwowano różnic w zmniejszeniu nasilenia biegunki lub poprawy w zakresie mikroskopowego stanu zapalnego okrężnicy. W badaniu oceniającym dipropionian beklometazonu (5 lub 10 mg/dzień) w porównaniu z mesalazyną (2,4 g/dzień) uczestniczyło 46 pacjentów. Mimo, że u badanych otrzymujących dipropionian beklometazonu (84%) oraz mesalazynę (86%) zaobserowano poprawę w zakresie biegunki w okresie 8 tygodni, to nie utrzymała się ona po 12 miesiącach (odpowiednio 26% i 20%). Do działań ubocznych opisywanych podczas leczenia budezonidem należą m. in.: nudności, wymioty, ból szyi, ból brzucha, nadmierna potliwość i ból głowy. Do działań ubocznych opisywanych podczas terapii mesalazyną i cholestyraminą należą nudności i wysypka. Do działań ubocznych opisywanych podczas terapii dipropionianu beklometazonu należą wymioty, senność oraz zmiany nastroju. Nie zaobserwowano działań niepożądanych podczas przyjmowania Pepto-Bismol®. Dane niskiej jakości wskazują na skuteczność terapii budezonidem w limfocytowym zapaleniu okrężnicy. Dane niskiej jakości wskazują również, że mesalazyna z lub bez dodatku cholestyraminy oraz dipropionianu beklometazonu mogą być skuteczne w leczeniu limfocytowego zapalenia okrężnicy. Nie można sformułować żadnych wniosków w odniesieniu do subsalicylanu bizmutu ze względu na bardzo małą liczbę uczestników badania. W przyszłości badacze powinni skoncentrować się na przeprowadzeniu dużych badań oceniających budezonid w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą placebo w celu potwierdzenia sugerowanej skuteczności i bezpieczeństwa tej terapii. Subsalicylan bizmutu, który ma mniejszy potencjał toksyczności niż budezonid, również powinien zostać oceniony w dalszych badaniach. Skuteczność i bezpieczeństwo mesalazyny z lub bez dodatku cholestyraminy oraz beklometazonu dipropionianu powinny zostać ocenione w dużych badaniach z grupą kontrolną otrzymującą do tłumaczenia: Tłumaczenie: Maciej Drzewek Redakcja: Piotr Szymczak, Piotr Sawiec Aktualizacja: Magdalena Koperny, Małgorzata Kołcz Fot: pixdesign123 / Zapalenie jelita grubego może być przewlekłe, ostre lub przebiegać w utajeniu. Wywołuje je wiele przyczyn, ale w ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby osób cierpiących na dolegliwości jelitowe. Podczas gdy części z nich tylko uprzykrzają życie, mogą stanowić poważne zagrożenie dla innych. Stan jelit wpływa na kondycję całego organizmu - samopoczucie psychiczne, odporność, dobre odżywienie. Dlatego zapalenie jelita grubego może drastycznie obniżyć jakość życia chorującej na nie osoby. Co to jest zapalenie jelita grubego i jakie ma objawy? O zapaleniu jelita grubego mówi się, gdy dojdzie do zapalenia błony śluzowej jelita grubego lub jej owrzodzeń. Nieswoiste zapalenie jelit jest najczęściej przewlekłe, okresowo ostre i w najlepszym razie przechodzi w stan remisji po podjęciu wieloletniego leczenia. Bakteryjne zapalenie jelita grubego można natomiast całkowicie wyleczyć. Objawami świadczącymi o tym, że doszło do zapalenia jelita grubego są: silne bóle brzucha, biegunki, zaparcia, krwawienia z odbytu bądź krew w kale, utrata masy ciała, odwodnienie, osłabienie, nieuzasadniona gorączka. Zobacz także: Choroby jelit - objawy i przyczyny Nieswoiste zapalenie jelita grubego to grupa chorób śluzówki jelit wywołujących przewlekłe stany zapalne. Czynniki ich powstawania są nie do końca poznane, jednak przypuszcza się, że wynikają one z połączenia uwarunkowań genetycznych, środowiskowych i nadmiernej aktywności układu immunologicznego. Najczęstszymi chorobami wywołującymi nieswoiste zapalenie jelita grubego są wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz choroba Leśniowskiego-Crohna, choć ta drugą może rozwijać się w obrębie całego układu pokarmowego. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego dotyka błony śluzowej odbytnicy, a czasem także okrężnicy i może prowadzić do powstawania krwawiących owrzodzeń. Zmiany w błonie śluzowej zaczynają się w odbytnicy i w nieprzerwany sposób ciągną w górę jelita. Wywołują bóle brzucha i krwiste biegunki, co może prowadzić do osłabienia organizmu i spadku masy ciała. W większość przypadków leczenie farmakologiczne prowadzi do remisji choroby, należy jednak unikać stresów i stosować zaleconą przez lekarza dietę. Zobacz także: Rzekomobłoniaste zapalenie jelit Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekłe zapalenie jelita grubego, które najczęściej prowadzi do zmian martwiczych i powstawania przetok, przez co wymaga leczenia chirurgicznego. W odróżnieniu od wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zmiany mogą występować wyspowo w obrębie całego układu pokarmowego. Mikroskopowe zapalenie jelita grubego - kolagenowe i limfocytowe Mikroskopowe zapalenie jelita grubego także jest przewlekłe, jednak o wiele mniej groźne od wcześniej opisanych chorób. Występuje najczęściej u osób starszych i jest przyczyną przewlekłych biegunek. Jego cechą charakterystyczną jest to, że zmiany w błonie śluzowej są bardzo drobne, przez co nie widać ich podczas kolonoskopii. Może ono objawić się jako kolagenowe zapalenie jelita grubego (z pogrubioną podnabłonkową warstwą kolagenu) lub limfocytowe zapalenie jelita grubego (ze zwiększoną liczbą limfocytów śródnabłonkowych). Leczenie jest głównie objawowe i polega na wyeliminowaniu potencjalnych czynników wywołujących zapalenie (często są to leki). Tylko w cięższych przypadkach stosuje się leczenie farmakologiczne, a jeszcze rzadziej zabiegi chirurgiczne. Niedokrwienne zapalenie jelita grubego Niedokrwienne zapalenie jelita grubego jest spowodowane ograniczonym dopływem krwi do ścian jelita, na ogół na skutek zwężenia tętnic, co najczęściej występuje u osób chorujących na miażdżycę, zakrzepicę lub pojawia się na skutek zwężenie nie jest istotne i ból nie jest ostry, ustępuje samoistnie i wymaga tylko leczenia podtrzymującego (podawanie płynów, leki przeciwbólowe). Czasem konieczny jest zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu fragmentu jelita, jeśli dojdzie do martwicy niedokrwionego fragmentu jelita. Zapalenie uchyłków jelita Uchyłki to drobne, workowate uwypuklenia poza obręb jelita powszechnie występujące w jelitach. Ich obecność jest często niezauważalna, ale silne i kolkowe bóle brzucha, szczególnie po lewej stronie, mogą świadczyć o zapaleniu uchyłków. Aby uchronić się przed ich powstawaniem, należy włączyć do swojej diety dużą ilość błonnika. Zobacz także: Jak leczyć uchyłki jelita grubego Bakteryjne zapalenie jelita grubego Bakteryjne zapalenie jelita grubego wywoływane jest przez różne szczepy bakterii chorobotwórczych, na przykład salmonellę. Czasem występuje na skutek antybiotykoterapii, która wyjaławia jelito z fizjologicznej flory bakteryjnej. Nawet jeśli stan zapalny jest ostry, najczęściej szybko ustępuje - samoistnie lub z pomocą farmakologii. Objawia się bólem brzucha i biegunką. Zobacz film: Jak zbudowany jest układ pokarmowy. Źródło: 36,6 Zapalenie jelita grubego - dieta i leczenie ziołami Jak we wszystkich stanach zapalnych układu pokarmowego, także i w tym przypadku bardzo ważna jest dieta, która powinna składać się z produktów: naturalnych, niskoprzetworzonych, o niskiej zawartości tłuszczu i błonnika, przetworzonych owoców i warzyw (soków, przecierów, kisieli czy gotowanych). Należy także unikać alergenów, mleka, tłuszczu, roślin strączkowych, alkoholu, kawy i mocnej herbaty oraz cukru i miodu. Najczęściej stosowane zioła wspomagające leczenie zapalenia jelita grubego to rumianek, nagietek, owoc borówki, siemię lniane, lukrecja, kurkuma, trawa pszeniczna oraz boswellia. Warto też zażywać probiotyki oraz Omega-3. Zobacz także: Zespół jelita drażliwego Nieswoiste zapalenie jelit objawia się męczącymi biegunkami. Często towarzyszą temu bóle brzucha. Specjalistyczne badania wykazują zaś występowanie licznych owrzodzeń na ścianach układu pokarmowego. Zobacz, co jest przyczyną choroby, jakie są jej symptomy i sposoby leczenia. Co to jest nieswoiste zapalenie jelit? Nieswoiste zapalenie jelit (w skrócie NZJ lub IBD - od angielskiego Inflammatory bowel disease) to grupa przewlekłych schorzeń zapalnych obejmujących dolne odcinki przewodu pokarmowego, charakteryzujących się występowaniem owrzodzeń oraz nawracających biegunek. Zaliczane są do nich przede wszystkim trzy jednostki chorobowe: wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC – ang.: Ulcerative colitis); choroba Leśniowskiego-Crohna (CD – ang.: Crohn’s disease); niezdefiniowane (nieokreślone) zapalenie okrężnicy (IC – ang.: Indetermined colitis); Do tego należy dodać kilka schorzeń występujących zdecydowanie rzadziej, takich jak mikroskopowe zapalenie jelit i inne (szczegóły poniżej). Podłoże IBD do dziś pozostaje nie do końca wyjaśnione. W ogólnym zarysie zakłada się, iż przyczyną nieswoistego zapalenia jelit są zaburzenia immunologiczne występujące u osób predestynowanych do tego genetycznie pod wpływem określonych czynników środowiskowych. Najwięcej sporów budzi ostatni z wymienionych aspektów. Dawniej zakładano, iż bezpośrednim powodem zachorowań są drobnoustroje zewnątrzpochodne – bakterie i wirusy. Teoria ta jednak została obalona. Obecnie naukowcy podejrzewają, że nieprawidłowe reakcje układu odpornościowego mogą powodować: bakterie wewnątrzpochodne, czyli naturalna lecz nieprawidłowo zmodyfikowana mikroflora jelit; niewłaściwa dieta powodująca nadmierne wydzielanie kwasów żółciowych i enzymów trawiennych oraz zaburzająca funkcjonowanie flory bakteryjnej układu pokarmowego; palenie papierosów lub permanentne przebywanie w dymie; zanieczyszczenie powietrza; stała ekspozycja na czynniki stresogenne, zwłaszcza u osób o dużej wrażliwości i małej odporności psychicznej; Nieswoiste choroby zapalne jelit Czym charakteryzują się poszczególne nieswoiste choroby zapalne jelit? Choroba Leśniowskiego-Crohna – może obejmować każdy z odcinków przewodu pokarmowego, od jamy ustnej do odbytu, w praktyce jednak najczęściej lokuje się w jelicie krętym, zastawce krętniczo-kątniczej i kątnicy. W jej przebiegu dochodzi do powstawania charakterystycznych przewężeń, przetok i ropni, co wiąże się z występowaniem uciążliwych objawów (szczegóły poniżej). Notuje się dwa szczyty zachorowań - wśród osób młodych (15-25 lat) i starszych (po 60 Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – rozlany, przewlekły stan zapalny, umiejscowiony zazwyczaj w lewej okrężnicy oraz odbytnicy, obejmujący błonę śluzową oraz wierzchnią warstwę błony podśluzowej. Może się wiązać z owrzodzeniem. Przeważnie występuje w rzutach, przedzielonych okresami remisji; Eozynofilowe zapalenie żołądka i jelit – grupa bardzo rzadkich chorób, których cechą wspólną jest naciekanie eozynofili (białych krwinek będących komórkami układu odpornościowego), czego efektem są uszkodzenia ścian układu pokarmowego; Mikroskopowe (kolagenowe lub limfocytowe) zapalenie jelit – przewlekła choroba układu pokarmowego o nieznanym podłożu, na którą zapadają głównie osoby po 70 Cechą charakterystyczną jest występowanie małych zmian histopatologicznych przy jednoczesnym braku jakichkolwiek nieprawidłowości w badaniu endoskopowym; Choroba Behceta – układowe zapalenie naczyń krwionośnych, powodujące nawracające owrzodzenia przewodu pokarmowego; Niedokrwienne zapalenie jelit – poważne schorzenie powodowane niedostatecznym dopływem krwi do ścian układu trawiennego, związane z zawężeniem światła naczyń krwionośnych, będące powikłaniem miażdżycy; Zapalenie zbiornika jelitowego Poucha – najczęściej występuje u pacjentów po zabiegu resekcji jelita grubego, powodowane jest aktywnością bakterii kałowych; Wrzód samotny odbytnicy – choroba dolnego odcinka układu pokarmowego o niewyjaśnionym podłożu, być może związana z nadmiernym napinaniem mięśni dna miednicy lub procesami zachodzącymi w czasie defekacji. Objawy nieswoistego zapalenie jelit Ze względu na mnogość jednostek chorobowych zaliczanych do IBD, objawy nieswoistego zapalenia jelit są różnorodne. Przykładowo wrzodziejące zapalenie jelita manifestuje się poprzez takie symptomy, jak: owrzodzenie wewnętrznych ścian przewodu pokarmowego, częste i wodniste biegunki, niekiedy z domieszką krwi i śluzu, bóle brzucha, uczucie parcia na stolec, pogorszenie wydolności fizycznej, utrata masy ciała, symptomy ogólnoustrojowe – gorączka lub stan podgorączkowy, bóle mięśniowo-stawowe, uczucie rozbicia. Jeśli natomiast chodzi o drugie najczęściej występujące z nieswoistych zapaleń jelit, czyli chorobę Leśniowskiego-Crohna, typowymi objawami są: bóle brzucha, zwłaszcza w dolnej, prawej części, biegunki i krwawienia z układu pokarmowego, ale nie tak częste, jak w przypadku zapalenie wrzodziejącego, owrzodzenia, przetoki i ropnie w świetle przewodu trawiennego. Dieta przy nieswoistym zapaleniu jelit Niezwykle istotnym czynnikiem przy nieswoistym zapaleniu jelit jest dieta, przy czym zagadnienie to rozpatruje się w dwóch wymiarach: produkty, które mogą się przyczyniać do powstawania IBD. Należą do nich zwłaszcza czerwone mięso oraz wyroby zawierające duże ilości soli, cukru bądź szkodliwych tłuszczów nasyconych i trans (fast foody, dania gotowe, sosy w proszku, przekąski, słodycze). Powodują one szereg niekorzystnych reakcji ze strony układu pokarmowego, negatywnie wpływają też na skład mikroflory jelitowej, która – jak zostało powiedziane wyżej – prawdopodobnie ma kluczowe znaczenie w rozwoju nieswoistych zapaleń jelit. produkty, które należy spożywać w czasie choroby, przy czym ważne jest różnicowanie faz, zwłaszcza u pacjentów z zapaleniem wrzodziejącym. W okresie remisji, a więc uspokojenia, dużą rolę przypisuje się żywności bogatej w błonnik, który sprzyja namnażaniu się zdrowych pożytecznych bakterii jelitowych. Są to przede wszystkim pieczywa różnego typu oraz warzywa. Warto też jeść delikatne oleje roślinne (rzepakowy, oliwa z oliwek), chude mięso i wędliny, chude mleko oraz różnego typu produkty fermentowane. Natomiast w fazie zaostrzenia, ilość spożywanego błonnika powinna być znacznie ograniczona. W związku z wyniszczającym działaniem intensywnych biegunek kluczowe w tym czasie jest dostarczenie większej składników odżywczych, w tym zwłaszcza białek, a także zwiększenie podaży kalorii. Probiotyk na nieswoiste zapalenie jelit Ponieważ wiele wskazuje na to, że ważnym czynnikiem etiologicznym IBD są zaburzenia naturalnej mikroflory jelitowej, często zaleca się, by osoby cierpiące na tego typu schorzenia przyjmowały preparaty zawierające żywe kultury pożytecznych bakterii, czyli tak zwane probiotyki. Na nieswoiste zapalenie jelit stosowane są przede wszystkim różne szczepy Lactobacillus oraz Bifidobacterium, a także niepatogenny szczep E. Coli Nissle 1917. Ich rola w terapii schorzeń układu pokarmowego jest powszechnie znana. Stosowanie prebiotyków zwiększa populację bakterii pożytecznych i hamuje namnażanie tych chorobotwórczych, zwiększa też poziom tzw. bariery nabłonkowej oraz stymuluje właściwą aktywność układu odpornościowego. Oczywiście, oprócz stosowania prebiotyków w postaci suplementów, pamiętać należy o zasadach żywienia dla osób z IBD, w tym przyjmowaniu dużych ilości błonnika. Coraz częściej spotykanym problemem jest nieswoiste zapalenie jelit u dzieci. Chorować zaczynają coraz młodsi pacjenci, w tym nawet niemowlęta. Szacuje się, że już co czwarta osoba zmagająca się z IBD zapadła na to schorzenie w okresie dzieciństwa. U 5 procent pierwsze objawy wystąpiły przed ukończeniem 5. roku życia. Lekarze i naukowcy zwracają uwagę, że poważnym problemem jest w tym przypadku intensywność objawów – większa niż u osób dorosłych. Poważniejsza jest też skala powikłań. Zarówno w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna, jak też wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, nawracające, częste i intensywne biegunki oraz inne objawy (np. utrata apetytu), są przyczyną niedożywienia i związanych z tym zaburzeń rozwoju. Typowe problemy u dzieci z IBD, to: niski wzrost; niedobór masy ciała; nieprawidłowe kształtowanie szkieletu kostnego; opóźnione dojrzewanie płciowe; Diagnostyka nieswoistego zapalenia jelit Diagnostyka nieswoistego zapalenia jelit jest żmudna i skomplikowana. W grę wchodzi bowiem różnicowanie zarówno z innymi chorobami i zaburzeniami, jak też właściwe określenie konkretnej jednostki chorobowej wchodzącej w skład IBD. Do potwierdzenia choroby Leśniowskiego-Crohna niezbędne jest zestawienie wyników: badań endoskopowych, badań radiologicznych, oceny mikroskopowej. badań laboratoryjnych z krwi U osób cierpiących na to schorzenie często stwierdza się niedokrwistość, małopłytkowość oraz podniesione wskaźniki stanu zapalnego – OB i CRP. Jeśli chodzi i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, podstawę rozpoznania stanowią badania: fizykalne, endoskopowe, histopatologiczne, laboratoryjne. Leczenie nieswoistego zapalenia jelit Leczenie nieswoistego zapalenia jelit także zależy od konkretnego schorzenia. Jeśli chodzi o chorobę Leśniowskiego-Crohna, postępowanie terapeutyczne zakłada dwie ścieżki. Pierwszą z nich jest leczenie farmakologiczne, z użyciem takich środków, jak: glikokortykosteroidy (GKA) o działaniu przeciwzapalnym, preparaty kwasu aminosalicylowego (5-ASA), leki immunomodulujące, wpływające na aktywność układu odpornościowego, leki biologiczne, leki przeciwbólowe, leki przeciwbiegunkowe. Oprócz tego kluczowy jest zestaw działań profilaktycznych, wśród których wymienić można: unikanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, nie palenie papierosów, nie picie alkoholu, redukcja ekspozycji na stres, zdrowe odżywianie. Chorzy na wrzodziejące zapalenie jelita grubego, w zależności od nasilenia objawów oraz fazy choroby, mogą przyjmować te same środki farmakologiczne, jak wymienione powyżej, przy czym głównym celem jest utrzymywanie remisji bez konieczności użycia GKA – w tym celu używa się preparatów 5-ASA oraz zaleceń dotyczących zdrowej diety i trybu życia. Zapalenie jelita grubego jest stanem niezwykle poważnym. Schorzenie to najczęściej powodowane jest występowaniem bakterii, wirusów, drożdżaków oraz toksyn, które mogą występować w pożywieniu na przykład pestycydów. Problemy z jelitem grubym wymagają stosowania określonych leków, a także przestrzegania diety lekkostrawnej. spis treści 1. Czym jest zapalenie jelita grubego? 2. Zapalenie jelita grubego - przyczyny i czynniki ryzyka 3. Rodzaje zapalenia jelita grubego Wrzodziejące zapalenie jelita grubego Choroba Leśniowskiego-Crohna Niedokrwienne zapalenie jelita grubego Mikroskopowe zapalenie jelita grubego Infekcyjne zapalenia jelita grubego 4. Objawy zapalenia jelita grubego 5. Leczenie zapalenia jelita grubego 6. Jak zapalenie jelita grubego wpływa na inne narządy? 7. Dieta przy zapaleniu jelita grubego 8. Powikłania 9. Profilaktyka zapalenia jelita grubego rozwiń 1. Czym jest zapalenie jelita grubego? Zapalenie jelita grubego to termin, który obejmuje kilka różnych chorób zapalnych jelita grubego, charakteryzujących się odmiennym mechanizmem powstawania. Choroby jelita grubego mogą wystąpić zarówno na skutek czynników autoimmunologicznych, jak i genetycznych. W wielu przypadkach spowodowane są przebytym zakażeniem bakteryjnym lub wirusowym. Każde przewlekłe zapalenie jelita grubego wymaga zastosowania odpowiedniej diety oraz terapii. Chore jelita wymagają zróżnicowanych metod leczenia. Niektóre z nich leczy się poprzez zastosowanie leków hamujących reakcję immunologiczną, niektóre antybiotykami. Zobacz film: "Dlaczego warto wykonywać badania profilaktyczne?" 2. Zapalenie jelita grubego - przyczyny i czynniki ryzyka Schorzenie jakim jest zapalenie jelita grubego może być powodowane przez szereg różnorodnych czynników. Wśród nich wymienia się przede wszystkim skłonności genetyczne ale także przyczyny immunologiczne oraz środowiskowe. Czynniki genetyczne odgrywają w kwestii zachorowania na schorzenia zapalne niezwykle istotną rolę. Jeśli nasz rodzic boryka się z chorobą, istnieje pewne prawdopodobieństwo, że wrzodziejące zapalenie jelita grubego może dotknąć w przyszłości również nas. Zaburzenia immunologiczne są jednymi z najczęściej występujących przyczyn pojawiania się zapalenia jelita grubego. Są one bowiem wywoływane przez nadmierną odpowiedź układu odpornościowego na teoretycznie nieszkodliwe dla organizmu bakterie czy pokarmy. Wyzwalana jest wówczas reakcja immunologiczna powodująca uszkodzenia komórek nabłonka jelitowego przez co pojawiają się wrzody jelita grubego, nadżerki, pseudopolipy oraz usztywnienia ścian jelita. Ponadto bardzo groźne dla jelita grubego są chorobowe bakterie oraz wirusy, które także będą wyzwalały stan zapalny. Przykładem choroby wywoływanej działaniem szczepów bakterii Escherichia coli może być np. krwotoczne zapalenie jelita grubego. Spożywanie pokarmów takich jak trujące grzyby czy produkty roślinne mogące zawierać pestycydy również będą predysponowały do tego, by w organizmie pojawił się stan zapalny jelita grubego. Pasożyty przewodu pokarmowego także mogą indukować powstawanie zapalenia jelita grubego. Ważną grupę także stanowią leki, które wyniszczają florę bakteryjną oraz naruszają ciągłość błony śluzowej jelit (szczególnie antybiotyki). Wśród innych czynników zwiększających ryzyko zachorowania na choroby zapalne jelit wymienić należy: chorobę alkoholową, przewlekły stres, nadużywanie papierosów. Zapalenie błony śluzowej jelita grubego może również wynikać ze stosowania nieodpowiedniej, ciężkostrawnej diety. Po otrzymaniu wyników badań laboratoryjnych niektórzy pacjenci mogą przeczytać termin: colitis chronica non specyfica. W takiej sytuacji opis wskazuje na obecność przewlekłego stanu zapalnego. 3. Rodzaje zapalenia jelita grubego Najczęściej spotykanymi zapaleniami jelita grubego są: wrzodziejące zapalenie jelita grubego choroba Leśniowskiego-Crohna niedokrwienne zapalenie jelita grubego mikroskopowe zapalenie jelita grubego infekcyjne zapalenia jelita grubego. U niektórych pacjentów rozpoznaje się również zapalenie kątnicy. Ten nieswoisty stan zapalny jelita charakteryzuje się tym, że zapalenie, a także zmiany w śluzówce mogą być obecne w każdym odcinku przewodu pokarmowego. Schorzenie charakteryzuje się także niespecyficznymi objawami. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, znane jako wrzodziejące jelito, wrzody jelita,colitis ulcerosa, a w języku angielskim jako ulcerative colitis, jest przewlekłym stanem zapalnym jelit, należącym do grupy nieswoistych zapaleń jelit. Choroba ta, tocząc się w obrębie błony śluzowej oraz błony podśluzowej jelita grubego, może skutkować owrzodzeniami jelitowymi. Dokładna przyczyna choroby nie została poznana. Cechą charakterystyczną wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są okresy remisji oraz zaostrzeń. Następstwem procesu zapalnego zwykle jest uszkodzenie nabłonka, blaszki właściwej, a nie jak w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna, uszkodzenie błony mięśniowej. Pierwsze objawy chorobowe pojawiają się zwykle między dwudziestym, a czterdziestym rokiem życia pacjenta. Wyniki badań laboratoryjnych pokazują u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego podwyższoną liczbę białka C-reaktywnego oraz białych krwinek, nazywanych leukocytami. Badania obrazowe stwierdzają z kolei owrzodzenie jelita grubego oraz zanik haustracji. Haustracje jako zjawisko fizjologiczne, oznaczają charakterystyczne uwypuklenia ściany jelita grubego. Rokowania przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego są następujące: jeśli pacjent poddaje się regularnie leczeniu, stosuje odpowiednią dietę, może nastąpić długotrwała remisja choroby. Całkowite leczenie nie jest niestety możliwe. Najczęstszymi objawami wrzodziejącego zapalenia jelit są: śluzowo-ropne biegunki (u niektórych pacjentów stolce zawierają ropę wraz z krwią), gorączki, dolegliwości bólowe brzucha. bolesne parcie towarzyszące każdemu wypróżnieniu, gazy, ciągłe zmęczenie, obniżony apetyt, niedokrwistość. Rodzajami wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są: wrzodziejące zapalenie odbytnicy – schorzenie stanowi najłagodniejszą formę wrzodziejącego zapalenia jelit. W przebiegu choroby chorzy odczuwają częste parcie na stolec, mają uczucie niepełnego wyróżnienia. Dodatkowo wrzodziejące zapalenie odbytu powoduje krwawienie z wnętrza odbytnicy. wrzodziejące zapalenie odbytnicy i zapalenie okrężnicy – stan zapalny odbywa się w odbytnicy, znanej jako prostnica oraz dolnym końcu okrężnicy, tzn. esicy. Pacjenci uskarżają się na krwiste biegunki, dolegliwości bólowe brzucha, bolesne skurcze brzucha, uczucie parcia na stolec połączone z niemożnością wypróżnienia się. Terminem colitis spastica nazywa się czynnościowe schorzenie okrężnicy. lewostronne zapalenie jelita grubego – stan zapalny dotyczy dalszych fragmentów jelita grubego. Chorobie towarzyszą częste krwiste stolce, skurcze brzucha, dolegliwości bólowe brzucha odczuwane po lewej stronie ciała. Dodatkowo pacjenci dotknięci schorzeniem tracą kilogramy. pancolitis – jest bardzo poważną postacią wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. W przebiegu choroby dochodzi do zajęcia całego jelita grubego. Wśród najczęstszych objawów lekarze wymieniają: krwawienie z odbytu na skutek wrzodów, dolegliwości bólowe brzucha, stan zapalny o różnym nasileniu, krwistą biegunkę. Dodatkowo może wystąpić gorączka, nocne poty, przemęczenie. piorunujące wrzodziejące zapalenie jelita grubego – stanowi ono również bardzo poważną postać wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. W szybkim tempie dochodzi do zajęcia całej okrężnicy. Pojawiają się wrzody jelit. Pacjenci zmuszeni są bardzo często korzystać z toalety, ponieważ towarzyszą im regularne krwiste biegunki. Postać jest o tyle niebezpieczna, że może skutkować nie tylko odwodnieniem, ale także pęknięciem lub rozdęciem okrężnicy. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, określane również mianem WZJG doprowadza trwale do podrażnień jelita grubego, a także do wrzodów. Pacjenci dotknięci tym schorzeniem muszą w okresie zaostrzenia objawów stosować odpowiednią dietę. Dieta chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego (colitis ulcerosa) powinna być uboga w produkty rozwalniające, ciężkostrawne. Dietetycy zalecają również ograniczenie błonnika. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego zwiększa ryzyko wystąpienia choroby, jaką jest rak jelita grubego. Na nowotwór w szczególności narażeni są pacjenci zmagający się z wrzodami jelita od dawna. Czynnikiem ryzyka bywa również stwardniające zapalenie dróg żółciowych, znane jako PSC oraz rozległy zasięg choroby. Jak wyleczyć przewlekłe wrzodziejące zapalenie jelita grubego? Choroby nie da się całkowicie wyleczyć, pacjenci muszą natomiast stosować leki na wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Najpopularniejszy środek farmaceutyczny wykorzystywany w leczeniu schorzenia to kwas 5-aminosalicylowy. Niezbędne jest również stosowanie glikokortykosteroidów oraz leków immunosupresyjnych. Warto zaznaczyć, że wrzodziejące zapalenie jelita grubego u dzieci nie jest sytuacją rzadką. Objawy chorobowe wyglądają dokładnie tak samo jak u pacjentów dorosłych. Do postawienia diagnozy potrzebne jest wykonanie kolonoskopii (badanie endoskopowe dolnego odcinka przewodu pokarmowego), a także pobranie wycinka. Niezwykle ważne jest takze przeprowadzenie badania histopatologicznego. Choroba Leśniowskiego-Crohna Choroba Leśniowskiego-Crohna jest przewlekłym nieswoistym zapaleniem przewodu pokarmowego. Choroba ta może obejmować jelito cienkie i grube, a u niektórych pacjentów również inne fragmenty przewodu pokarmowego. Etiologia schorzenia nie jest znana. Szacuje się, że choroba znacznie częściej występuje u osób, które stanowią najbliższą rodzinę osób ze stanami zapalnymi jelit. Choroba Leśniowskiego-Crohna częściej dotyka kobiety niż mężczyzn. U około pięćdziesięciu procent pacjentów zapalenie obejmuje jelito kręte, u pozostałych dwudziestu procent stan zapalny odbywa się w jelicie grubym. Najpopularniejszym objawem choroby Leśniowskiego-Crohna jest biegunka z domieszką śluzu oraz krwi. Pacjenci uskarżają się również na mocne bóle brzucha, uczucie parcia na stolec, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego. Niedokrwienne zapalenie jelita grubego Niedokrwienne zapalenie jelita grubego występuje u pacjentów na skutek niewystarczającego dopływu krwi do ściany końcowego odcinka przewodu pokarmowego. Podłożem choroby zwykle jest częściowa niedrożność tętnic krezkowych umiejscowionych w jelicie, zakrzepica żył trzewnych lub otyłość . Obszarami najbardziej narażonymi na niedokrwienie są: fragment, w którym znajduje się zagięcie śledzionowe, górna część odbytnicy, zstępnica. Na niedokrwienne zapalenie jelita grubego narażeni są pacjenci z chorobą zapalną naczyń, osoby po przebytym zawale, pacjenci z niewydolnością serca. Problem ten może wystąpić również u kobiet stosujących doustną antykoncepcję, pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy, pacjentów stosujących leki obniżające ciśnienie tętnicze krwi. Czynnikiem ryzyka może być także sepsa, choroba alkoholowa, zapalenie uchyłków. Ostre niedokrwienie jest z kolei bardzo często wynika z zatoru tętniczego. Typowym objawem tego typu zapalenia jelita grubego jest ostry ból brzucha, uczucie porównywalne do zawału serca (wynika ono z zamknięcia tętnicy znajdującej się w obrębie jelita). Nieleczona choroba może doprowadzić do ostrego niedokrwienia, martwicy ściany jelita, zapalenia otrzewnej, wstrząsu. Z chorobą niejednokrotnie związana jest również marskość jelita grubego. Mikroskopowe zapalenie jelita grubego Mikroskopowe zapalenie jelita grubego jest przewlekłym schorzeniem zapalnym przewodu pokarmowego o nieznanej etiologii. Bardzo często występuje ono wraz z inną chorobą o podłożu autoimmunologicznym np. cukrzycą, celiakią, reumatoidalnym zapaleniem stawów, zespołem Sjögrena, miastenią. W przebiegu mikroskopowego zapalenia jelit pojawiają się następujące objawy takie jak utrata kilogramów, dolegliwości bólowe brzucha, przewlekła wodnista biegunka bez krwi, wzdęcia. Ponieważ postawienie diagnozy nie jest możliwe dzięki takim badaniom jak kolonoskopia czy badanie radiologiczne. Indukcja remisji jest możliwa po podaniu odpowiednich środków farmaceutycznych (najczęściej jest to budezonid stosowany doustnie). Infekcyjne zapalenia jelita grubego Infekcyjne zapalenia jelita grubego spowodowane są atakiem wirusów, bakterii lub pasożytów. Do zachorowania dochodzi najczęściej wtedy, kiedy organizm zostaje zaatakowany przez salmonellę czy pałeczkę okrężnicy. Zarażenie może być również związane z rotawirusami czy adenowirusami. Do infekcyjnego zapalenia jelita grubego mogą przyczynić się również owsiki lub pełzakowica jelitowa. Zakażeniu sprzyja jedzenie nieumytych owoców i warzyw, nieregularne mycie rąk, spożywanie zainfekowanego mięsa. Typowymi objawami są: dolegliwości bólowe brzucha, gorączka, odwodnienie, biegunka. 4. Objawy zapalenia jelita grubego Objawy które mogą towarzyszyć zapaleniu jelita grubego to: wrzody na jelicie, owrzodzenie odbytnicy, stan zapalny esicy, zapalenie okrężnicy, bolesność brzucha, skurcze, krwawe biegunki, nudności i wymioty, odwodnienie organizmu, brak łaknienia, gorączka. Inne objawy chorób jelita grubego to: spadek masy ciała na skutek nieprawidłowego wchłaniania składników odżywczych, osłabienie, anemia. Zapalenie jelita grubego może wywoływać bóle brzucha 5. Leczenie zapalenia jelita grubego Jak leczyć zapalenie jelita grubego? Zapalenie jelita grubego może być leczone farmakologicznie. Czasami jednak w skrajnych przypadkach konieczna może być interwencja chirurgiczna. Terapia powinna być także wspomagana odpowiednią dietą. Leczenie farmakologiczne zapalenia jelita grubego jest stosowane przede wszystkim w jego postaci przewlekłej. Ma ono na celu zahamowanie rozprzestrzeniania się procesu zapalnego. Chroniczne zapalenie jelita grubego wymaga przyjmowania odpowiednich środków farmaceutycznych. Stosuje się wówczas leki z grupy aminosalicylanów, których stosowanie ma charakter prewencyjny i chroni przed nowotworzeniem. Kolejną grupę stanowią glikokortykosteroidy wykazujące silniejsze działanie przeciwzapalne. Ostatni rzut stanowią preparaty immunosupresyjne, które zmniejszają reaktywność układu immunologicznego i zapobiegają nawrotom choroby. W skrajnych przypadkach konieczne jest wykonywanie zabiegów chirurgicznych, które polegają na usunięciu fragmentu lub całości jelita grubego. Ponadto każdy rodzaj leczenia zapalenia jelita grubego powinien być dodatkowo wspomagany odpowiednią, lekkostrawną dietą. Należy także wówczas nawadniać organizm i prowadzić oszczędny tryb życia. 6. Jak zapalenie jelita grubego wpływa na inne narządy? Zapalenie jelita grubego powoduje nie tylko dyskomfort czy problemy w prawidłowym funkcjonowaniu układu pokarmowego. Schorzenia takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego istotnie wpływają na funkcjonowanie innych narządów. Pacjenci zmagający się z tymi chorobami często uskarżają się na bóle stawów, artretyzm, rumień guzowaty, zapalenie spojówek, ból i zaczerwienie oczu, zaczerwienienie skóry, osteoporozę, afty w obrębie jamy ustnej, kamienie nerkowe oraz osłabienie kości. Ostatni z objawów często wynika ze spożywania bardzo małej ilości nabiału, a także stosowania steroidowych środków farmaceutycznych. 7. Dieta przy zapaleniu jelita grubego Pacjentom z zapaleniem jelit zaleca się usunięcie z codziennej diety produktów, które wywołują reakcję immunologiczną. Przy nasileniu dolegliwości zwykle wyklucza się z jadłospisu następującą żywność: wina, piwa, szampan, dojrzewające sery żółte, sery pleśniowe, banany, pomidory, słodycze, dojrzewające szynki i kiełbasy, pasztety, konserwy rybne, skorupiaki, grzyby, drożdże. Bez względu na to, czy mamy do czynienia z chorobą Leśniowskiego i Crohna czy schorzeniem o nazwie wrzodowe zapalenie jelita grubego, pacjentom zaleca się stosować dietę bezresztkową, zwaną również dietą ubogoresztkową lub niskobłonnikową. Błonnik, czyli włókno pokarmowe wykazuje działanie drażniące na błonę śluzową jelita. Jelito grube jest szczególnie wrażliwe na różnorodne alergeny pokarmowe wśród których wymienia się najczęściej: fermentowane produkty mleczne, jaja, niektóre owoce i warzywa, orzechy oraz rośliny strączkowe. W fazie remisji pacjenci powinni zadbać o produkty lekkostrawne, obfitujące w składniki mineralne, witaminy oraz składniki odżywcze. 8. Powikłania Powikłaniem wrzodziejącego zapalenia jelit mogą być: kamienie nerkowe, ropnie kryptowe, nadżerka odbytu, nadżerki jelita, znane jako nadżerka jelita grubego, nowotwory jelita grubego, problemy związane z funkcjonowaniem stawów i kości, perforacja jelita grubego, ostre rozdęcie okrężnicy, czyli megacolon toxicum – skutkiem tego problemu zdrowotnego jest poszerzenie, a także rozdęcie jelita grubego krwawienie z jelit, odwodnienie. Z kolei najczęstszym powikłaniem w chorobie Leśniowskiego-Crohna jest: anemia, choroby skórne, osteoporoza, ropień wewnątrzotrzewnowy, zapalenie stawów, rak jelita grubego. Powikłaniami w niedokrwiennym zapaleniu jelita grubego są: ostre niedokrwienie, martwica ściany jelita, zapalenie otrzewnej, wstrząs, posocznica. Brak szybkiej reakcji może skutkować również śmiercią pacjenta. 9. Profilaktyka zapalenia jelita grubego Profilaktyka zapalenia jelita grubego w większości przypadków jest niemożliwa, ponieważ zarówno choroba Leśniowskiego-Crohna, infekcyjne zapalenie jelita grubego, jak i wrzodziejące zapalenie jelita grubego spowodowane są działaniem różnorodnych, często nieznanych czynników. Nie mamy możliwości ustrzec się przed działającymi chorobotwórczo pasożytami, wirusami czy bakteriami, podobnie jak nie mamy wpływu na naszą genetykę. Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki. polecamy data publikacji: 10:04, data aktualizacji: 11:55 ten tekst przeczytasz w 5 minut Wrzodziejącego zapalenia jelita grubego nie da się wyleczyć. Można jedynie łagodzić dokuczliwe objawy schorzenia. Co nie oznacza, że diagnoza musi nas skłonić do rezygnacji z marzeń. Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Niedawno świat sportu obiegła wieść, że 27-letni Darren Fletcher, gwiazda Manchesteru United, przerywa na jakiś czas swoją karierę z powodu poważnej choroby. Piłkarz cierpi na wrzodziejące zapalenie jelita grubego, poważne schorzenie o charakterze przewlekłym, które jednak nie uniemożliwia normalnego życia, a nawet doskonałych wyników w sporcie. Dowód? Przykład Steve’a Redgrave, brytyjskiego wioślarza i wielokrotnego medalisty olimpijskiego oraz Lewisa Moody, gracza rugby. Tylko w niektórych przypadkach konieczne jest uciążliwe leczenie operacyjne. Profesor Alastair Forbes, konsultant w dziedzinie gastroenterologii na University College w Londynie wyjaśnia, dlaczego choroba nie musi przekreślić kariery Fletchera. – Oczywiście wrzodziejące zapalenie jelita grubego może w znaczący sposób wpływać na codzienne życie chorego, a czasem nawet skazać go na nieustanne przebywanie w domu – mówi. – Dlatego uważam za duże osiągnięcie to, że Darrenowi udało się dotąd utrzymać sportową karierę na tak wysokim poziomie. Charakterystycznymi symptomami choroby jest biegunka i krwawienie, dlatego prędzej czy później każdy pacjent zapadnie na anemię. To zaś może mieć niewielkie znaczenie dla zwykłego śmiertelnika, lecz w przypadku zawodowego sportowca nawet niegroźna niedokrwistość od razu przekłada się na szybkość, wytrzymałość i ogólną wydajność organizmu. Cierpiący także na cukrzycę Steve Redgrave udowodnił, że na przekór chorobie można robić sportową karierę na najwyższym poziomie. Dla wielu sportowców takie wyzwanie może okazać się jednak za trudne. Dziś Darren wciąż jest bardzo szczupły i doskonale sobie radzi. (…) Podejrzewam, że piłkarz poddany jest obecnie intensywnemu leczeniu przy użyciu niesteroidowego leku przeciwzapalnego, typu mesalazyna, co doprowadzi do remisji choroby. (…) Najbliższe miesiące mają zasadnicze znaczenie dla dalszego losu piłkarza: konieczność operacji pojawia się w ciągu pierwszego roku po zdiagnozowaniu choroby. Miejmy nadzieję, że Darrenowi już to nie grozi. Aby pokrzepić Darrena i innych chorych kilka osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego zgodziło się opowiedzieć o swoich doświadczeniach. Angus McLean, lat 40 Angus jest księgowym i mieszka w Edynburgu. Chorobę zdiagnozowano u niego pięć lat temu. – Od zawsze moim problemem były częste biegunki, lecz nigdy nie przyszło mi do głowy, że mogą być objawem groźnej choroby – mówi. – Na początku 2006 roku rozwolnienia stały się znacznie bardziej uciążliwe: musiałem biegać do toalety w środku nocy oraz około dziesięciu razy w ciągu dnia. Byłem zmęczony i odwodniony. Z czasem zacząłem miewać skurcze żołądka, a mój brzuch wydawał nieprzyjemne odgłosy, jakby głośne bulgotanie. Zwlekałem jednak z wizytą u lekarza. Do przychodni pobiegłem dopiero wtedy, gdy zauważyłem krew w kale. Początkowo lekarz sądził, że to hemoroidy, jednak przede wszystkim należało wykluczyć poważniejsze choroby. Zostałem skierowany na kolonoskopię i biopsję w szpitalu Murrayfield, gdzie zdiagnozowano u mnie wrzody jelita grubego. Słyszałem wcześniej o innym poważnym schorzeniu zapalnym jelita – chorobie Leśniowskiego-Crohna, ale nigdy o owrzodzeniu jelita grubego. Przyczyny mojej choroby nie są znane, dlatego nie można jej skutecznie leczyć i zapobiegać. Na szczęście są środki, które łagodzą uporczywe objawy. Jako zapalony biegacz obawiałem się, że zapalenie jelita pozbawi mnie radości ze sportu. Pokrzepiła mnie wieść, że takie samo schorzenie rozpoznano w 1992 roku u wioślarza Steve’a Redgrave, który później zdobył jeszcze kilka złotych medali na olimpiadach. Leczono mnie przeciwzapalnym lekiem – mesalazyną, który złagodził symptomy choroby na dwa miesiące, lecz później przestał działać. Następnie poddano mnie terapii steroidami, której skuteczność trwała kilka miesięcy. Punktem zwrotnym okazał się marzec 2008 roku, kiedy zaczęto podawać mi leki immunosupresyjne. Warto w tym miejscu wyjaśnić, że choroba prawdopodobnie spowodowana jest nadaktywnym systemem odpornościowym, który niszczy błonę śluzową jelit. A jak to wszystko wpływa na życie? Od chwili diagnozy zdążyłem wziąć udział w pięciu maratonach. Dlatego z całą pewnością mogę powiedzieć, że choroba nie pokrzyżowała mi planów. Heidi Minter, lat 35 Heidi mieszka w Brighton i pracuje w marketingu. – Kiedy miałam dwadzieścia parę lat zaczęłam cierpieć na poważne bóle brzucha po każdym posiłku – wspomina. – Gdy w toalecie zauważyłam krew, natychmiast zgłosiłam się do lekarza. Na wszelki wypadek skierował mnie na kolonoskopię, która wykazała, że mam hemoroidy i skrzepy w jelicie. Przeszłam operację usunięcia hemoroidów i przez jakiś czas czułam się lepiej. Myśląc, że zostałam całkowicie wyleczona, zdecydowałam się na podróż po świecie. Dbałam o zdrową dietę i prowadziłam spokojny tryb życia, wylegując się na plaży, jednak w kilka miesięcy po powrocie do Wielkiej Brytanii moje problemy wróciły ze zdwojoną siłą. Cierpiałam na straszne bóle brzucha, musiałam chodzić do toalety kilka razy dziennie i znowu zauważyłam krew w kale. Po raz kolejny dostałam skierowanie na kolonoskopię. Dwa tygodnie po badaniu usłyszałam diagnozę: wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Nigdy wcześniej nie słyszałam o tej chorobie, jednak i tak kamień spadł mi z serca, że to nie nowotwór. Zostałam poddana leczeniu sterydami, co spowodowało, że po czterech tygodniach moja twarz potwornie spuchła. Musiałam także brać duże dawki suplementu wapnia, gdyż sterydy wypłukują go z organizmu. Pod koniec kuracji sterydowej odczułam poprawę, jednak po miesiącu objawy znowu wróciły. Od tamtego czasu brałam różne leki przeciwzapalne, jednak żadne nie przynosiły pożądanych rezultatów. Zrozumiałam, że w tym przypadku chodzi raczej o zapanowanie nad chorobą, a nie o pełne wyleczenie. W chwilach zmęczenia czy stresu te dolegliwości działają na mnie przygnębiająco, jednak wiem, że najlepszym sposobem, by kontrolować chorobę są regularne ćwiczenia. Stosuję suplementy z wyciągiem z kłącza kurkumy, które pomagają mi zmniejszyć wzdęcia, często tak potężne, że wyglądam jakbym była w ciąży. Innym chorym zalecam, by jadali bardziej regularnie i mniejsze porcje. Nasze życie z pewnością nie jest łatwe: czasem muszę chodzić do toalety około ośmiu razy dziennie, a potem przez sześć dni nie mogę się wypróżnić. Oczywiście ma to ogromny wpływ na codzienność, utrudnia wychodzenie z domu, pracę w biurze czy bycie w związku. Najgorszy jest jednak wstyd, z jakim wiąże się chorobą. Tekst: Lynsey Haywood i Matthew Barbour Czytaj również: Pożar w jelicie, czyli wrzodziejące zapalenie jelita grubego zdrowie Wrzodziejące zapalenie jelita grubego Kłopotliwe i wstydliwe dolegliwości? Pomoże specjalista Fizjoterapia uroginekologiczna jest dziedziną stosunkowo nową. W głównej mierze dedykowana jest kobietom z problemami w obszarze miednicy mniejszej, choć nie... Kłopotliwa dolegliwość sportowców Sport to zdrowie! Sportowcy powinni jednak uważać na grzyby czające się w butach, przebieralniach, pod prysznicami i na basenach. Kłopotliwy Avastin Najczęściej stosowany lek przeciwnowotworowy, Avastin, nie powinien być stosowany w terapii raka piersi – zadecydowała niedawno amerykańska Agencja ds. Żywności i... Shari Roan Leki przeciwzakrzepowe - skuteczne, ale kłopotliwe Leki przeciwzakrzepowe pozwalają uniknąć zakrzepicy czy udaru mózgu, jednak trudno je właściwie stosować - mówił dr Jarosław Woroń z Uniwersytetu Jagiellońskiego... Redakacja Medonet Ósemki - kłopotliwe zęby mądrości Ząb mądrości to ósmy w kolejności ząb w szczęce i żuchwie, a zarazem trzeci ząb trzonowy. Zęby mądrości pojawiają się u ludzi najpóźniej, tj. najczęściej między... Kłopotliwe kieszonki Mieszkańcy ubogich rejonów Afryki i Azji o uchyłkach jelita nawet nie słyszeli. To typowa dolegliwość społeczeństw krajów wysoko rozwiniętych, wynikająca z... Dorota Ksiądzyna Potrzebujesz gastrologa? Zapłać 3 tys. albo czekaj… 442 dni [LIST DO REDAKCJI] Rekordowa inflacja i rosnące ceny coraz bardziej uderzają w zwykłych Polaków. Dotyczy to nie tylko kosztów produktów żywnościowych, paliwa czy mediów, ale także... Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (Colitis Ulcerosa) - objawy, leczenie Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (CU - colitis ulcerosa)) jest obok choroby Leśniowskiego-Crohna (CD – ang. Crohn`s Disease) zaliczane do tzw. przewlekłych... Tomasz Gosiewski Biegunka - przyczyny, leczenie, domowe sposoby na biegunkę Biegunka to częste oddawanie płynnego stolca. Zazwyczaj trwa ona kilka godzin. Zdarza się jednak, że postanawia zostać nawet kilka dni. Wówczas, z dużym... Pięć najgorszych chorób jelit Nazywane są naszym „drugim mózgiem”. Kiedy źle funkcjonują, cierpi cały organizm. Chociaż objawy ich chorób są stosunkowo charakterystyczne, to postawienie... Zuzanna Opolska

limfocytowe zapalenie jelita grubego forum